Dagboek woensdag 4 maart 2026

4-3-2026

Voorjaarsbeurs – Deel 3
Zondagmiddag en Avond

Zondagmiddag liep de beurs langzaam op haar einde. Het was zichtbaar rustiger dan in voorgaande jaren. 
Veel standhouders begonnen al vroeg met opruimen. Dat was ook niet zo vreemd. Het feit dat er geen jonge 
duiven verkocht mochten worden, had duidelijk invloed op het bezoekersaantal. Zonder jonge duiven 
komen er nu eenmaal minder liefhebbers naar een beurs. Daarnaast speelde de onzekerheid over de start 
van het seizoen mee. De angst dat we misschien niet in april, maar pas in mei of zelfs later kunnen 
beginnen, werkte waarschijnlijk ook niet motiverend. En dan is er nog de entreeprijs van €15,00 — voor 
sommigen net dat laatste zetje om thuis te blijven.

Ook om ons heen zagen we steeds meer stands verdwijnen. Dozen werden gevuld, banners opgerold, 
kramen afgebroken. Wij behoorden tot de laatsten die inpakten. Restanten gingen weer terug in dozen, 
zoveel mogelijk soort bij soort, maar ook gewoon praktisch. Maandagochtend moet alles er toch weer uit: 
tellen, controleren, op datum zetten en terug in het rek. Een doos met wat ‘restjes door elkaar’ is dan 
geen probleem — dat komt later wel weer op orde.

Toen alles in de auto stond en we afscheid hadden genomen van collega-standhouders, vertrokken we 
richting Theater De Kom in Nieuwegein, op nog geen tien minuten rijden van de Expo Hallen. Even 
zitten op een bankstel bij aankomst voelde als een klein moment van rust na drie intensieve dagen.

We waren bewust vroeg — rond 15.00 uur — terwijl het diner pas om 17.15 uur begon. Het theater had 
ons een kleedkamer toegewezen zodat we ons even konden opfrissen en omkleden. En ja, u raadt het al: 
de tv-ploeg was daar natuurlijk bij aanwezig. Mooie kleding aan, microfoon opgespeld, zender onder de 
kleding bevestigd. Het hoort er inmiddels bij.

Tijdens het diner zaten we aan tafel met de familie Wilpstra uit Groningen en de jonge Veugelers. Eerder die 
dag hadden we op de beurs al kennisgemaakt met Irene en Jan Nijboer uit Geesteren. Dat zij misschien 
het mooiste postduivenhok van Nederland hebben, is algemeen bekend. Maar dat zij tijdens het gala 
ook qua uitstraling de show zouden stelen... Wat een klasse en wat een uitstraling. Een prachtig 
stel mensen met een schitterende duivenvilla én topresultaten. Ook zij worden gevolgd voor de tv-serie 
die later dit jaar zal verschijnen.

Het galadiner was opnieuw uitstekend verzorgd. Goed eten, fijne gesprekken en het weerzien van 
vrienden uit de sport. Ik merkte hier en daar wat gemompel, misschien wat jaloezie — of misschien 
vergis ik me. Het kan emoties oproepen als je graag aan een tv-programma wilt meewerken maar niet 
bent gevraagd. Dat hoort blijkbaar ook bij succes en zichtbaarheid.

Na het diner moesten de genodigden even wachten tot de overige liefhebbers plaats hadden genomen 
in het bomvolle theater. Met zo’n tachtig personen werden wij iets later naar binnen begeleid, onder 
begeleidende woorden van organisator Ruud Moes en John Rimmelzwaan met een dankwoord aan onder andere Lex de Jongh van Team GPS voor zijn sponsoring.

Toen iedereen eenmaal zat in de comfortabele stoelen begon een werkelijk fantastische openingsact. 
Marjolein Heijltjes verscheen in een prachtige jurk en zong loepzuiver terwijl op de achtergrond een film 
met schitterende beelden uit de duivensport werd vertoond. Zelfs een juichende koning en koningin 
kwamen voorbij. Het gaf kippenvel. Wat moet daar een organisatie achter hebben gezeten.

En daarmee was de avond nog maar net begonnen. Danseressen, een magicshow, een jongleur, een 
indrukwekkende touwact hoog in de lucht zonder vangnet of kabel — adembenemend. Later volgde nog 
een tweede act waarbij de artieste enkel aan haar haren bevestigd hoog boven het podium haar 
spannende bewegingen maakte. Onvoorstelbaar knap en moedig.

We kregen meerdere optredens voorgeschoteld: de jongleur opnieuw, een illusionist van het kaliber 
'Hans Klok', een Nederlandse Tom Jones, een Nederlandse Tina Turner en als klap op de vuurpijl een 
grandioos optreden van Maxim Froger de zoon van René Froger. Het was eigenlijk te veel om allemaal te benoemen. 
Dat bleek ook aan de tijd; het programma liep behoorlijk uit.

Als afsluiting kwamen de tientallen ereprijzen en zo’n tachtig boeketten bloemen het podium op. 
Misschien wat veel voor één avond, maar wat hebben we genoten van alles wat ons werd aangeboden.

Na afloop werden onze microfoons losgekoppeld, volgde een laatste groet en stapten we in de auto 
richting huis. De Maincoons wachtten al op ons. Rond 01.00 uur draaiden we de oprit op. Als je dan al 
vanaf vrijdagochtend 07.00 uur in touw bent geweest, voel je dat wel. We worden ook een dagje ouder, 
haha.

Maar wat overheerst is dankbaarheid. Dank aan de volledige organisatie. Wat een inzet, wat een 
professionaliteit en wat een passie voor onze sport. Groot respect. En hopelijk tot volgend jaar.

Terug