Dagboek zaterdag 28 februari 2026

28-2-2026

Voorjaarsbeurs Houten – kamera’s, kameraadschap en kwaliteit

Vrijdag rond het middaguur vertrokken we richting Houten. Wij voorop, daarachter de cameraploeg en daar weer achter Gerrit. Een kleine karavaan, met een missie. Voor vertrek nog snel de laatste restanten producten in de auto gezet, onder het toeziend oog van de cameraman. Johan en Corrie – de liefste broer en zus die je je maar kunt wensen – waren al om negen uur aanwezig. Samen koffiegedronken, de bus ingeladen, nog wat laatste aanwijzingen doorgenomen. Zij bleven thuis om op het huis, onze drie Maincoons en natuurlijk de duiven te passen. Dat geeft rust.

Met wat getoeter en gezwaai begon onze reis. Anders dan anders, want met camera’s in de auto ben je je de eerste minuten toch bewust van elk woord. Maar wie Petra en mij kent, weet: wij zijn altijd onszelf. Geen toneel, geen maskers. Gewoon zoals we zijn.

Tegen twee uur reden we het terrein van Expo Houten op. Alleen de brochures namen we mee naar binnen; de rest volgde later. Altijd omringd door camera, geluidsman, regisseur en het “opperhoofd” dat alles overziet. In de hal stond onze stand al bijna volledig opgebouwd. De vitrines nog in het plastic, maar keurig op hun plek. De grote reclame doeken hingen er al – perfect geregeld door het team van Pieter Kos. De eerste pallet producten stond klaar, de tweede en derde werden binnengereden.

Met drie man sterk dozen openen, producten sorteren, vitrines vullen. Eerlijk is eerlijk: Petra en Gerrit hebben daar het meeste werk verzet. Ik voerde – met een glimlach – vooral de gesprekken met de tv-ploeg over verwachtingen, de beurs, de sport en alles wat daarbij hoort. In beide vitrines van ieder product een volle rij, restanten onderin. Achterwand strak gestapeld, soort bij soort, zodat we zaterdag direct konden aanvullen. Overzicht en structuur, dat werkt het prettigst.

Er waren spotjes en verlichting, maar nog geen stroom. Dus op zoek naar Pieter. Dat komt altijd goed. Onderweg natuurlijk gesprekken met collega-standhouders. Verwachtingen voor het weekend, de impact van de vogelgriep, de eerste vluchten. Misschien is het zo gek nog niet om in mei te beginnen en door te spelen tot half oktober. Soms moet je durven heroverwegen wat altijd “normaal” was.

Toen de stand eenmaal perfect stond – dankzij twee harde werkers waar ik oprecht trots op ben – was het tijd voor het hotel. Het Van der Valk ligt op kruipafstand van de beurs, ideaal. Twee prachtige kamers op de elfde verdieping, een tafel gereserveerd voor zes uur. Even opfrissen, daarna naar de bar en het restaurant. We schoven aan met Coen Brugman, die alleen zat. Dat hoort niet; dus gezellig bij ons aan tafel. Gesprekken over zijn vriendin, het nieuwe hok van Gerrit, onze kleinkinderen. Dat zijn de momenten die een beursweekend meer maken dan alleen handel. Het gaat om mensen.

Zaterdag vroeg uit bed voor het ontbijt. Veel standhouders waren er al. Mijn jaarlijkse praatje met “kokkie”, de man die de eitjes bakt, mocht niet ontbreken. Zulke mensen maken een ochtend lichter.

Bij de beurs aangekomen stonden de camera’s alweer klaar. Zenders en microfoons onder de kleding, en richting stand. Rond negen uur kwamen de eerste liefhebbers binnen. Al snel stond het vol. Liefhebbers voor een praatje, voor advies, voor een tas supplementen. Vaak de vraag of het even mocht blijven staan tot het einde van de dag – natuurlijk mag dat.

Misschien minder bezoekers dan andere jaren, maar voor onze stand maakte het nauwelijks verschil. Als je geen tijd hebt om te lunchen en zelfs het toiletbezoek moet uitstellen, dan weet je dat het goed gaat.

Wat mij het meest raakte, waren de gesprekken. Zoveel tevreden gebruikers uit binnen- en buitenland. Mensen die vertellen wat onze producten voor hun duiven hebben betekend. Onze nieuwe brochure in vier talen ging in grote aantallen mee. Internationale belangstelling, en dat maakt trots.

Toen de familie Smoorenburg arriveerde – zeven kinderen sterk – stond de stand werkelijk vol. Fanatieke mensen, ieder kind eigen duiven, onderlinge competitie en gezonde strijd. Dat soort enthousiasme is de toekomst van onze sport.

Tegen vijf uur keerden we moe maar voldaan terug naar het hotel. Geen restaurant meer; de energie was op. Het werd roomservice en vroeg het licht uit. Gerrit ging naar huis – hij was de volgende dag jarig. Dan hoor je thuis te zijn bij vrouw en kinderen.

Als ik terugkijk op deze eerste dag beurs, overheerst één gevoel: trots.

Trots op Petra, die onvermoeibaar werkte, overzicht hield en met iedereen een vriendelijk woord had. Trots op Gerrit, die zonder klagen sjouwde, stapelde en klaarstond. Trots op ons team en trots op onze producten. Niet omdat wij ze maken, maar omdat ze werken. Dat hoor je in de verhalen van liefhebbers. Dat zie je in hun resultaten.

Een beurs is meer dan handel. Het is ontmoeting, bevestiging, inspiratie en vooruitkijken. Ondanks beperkingen was dit een positief weekend. Misschien anders dan anders, maar zeker niet minder waardevol.

 

Terug