Lees het dagboek van Gert Jan Beute

Column 'Amateurisme'

6-7-2024

**Amateurisme: Een Tragikomedie van Eigenwijsheid en Domheid**

 

In de wereld van amateurisme( lees duivensport) is het toneel van organisaties gevuld met vergaderingen en regels, besluiten en afspraken. Elk jaar (meerdere keren zelfs) weer komen de besturen in onze geliefde sport bijeen om met veel bombarie besluiten te nemen die op papier prachtig klinken. Er wordt vergaderd, gestemd en genotuleerd, en de illusie van professionaliteit hangt als een dunne mist over de zaal. Maar zodra de deuren sluiten en het gezelschap huiswaarts keert, begint het grote toneelstuk van amateurisme.

Het eerste bedrijf speelt zich af in de praktijk. Hier, waar de besluiten tot uitvoering moeten komen, blijkt dat de mooie woorden en strakke regels snel vervagen. Eigenwijsheid en zelfs eigenbelang neemt de overhand. "Waarom zouden we het dit jaar anders doen?" vraagt men zich af, terwijl de nieuwe richtlijnen achteloos terzijde worden geschoven. Het tweede bedrijf is gevuld met domheid en miscommunicatie. De betrokkenen, vol goede bedoelingen maar met een schrijnend gebrek aan inzicht, weten niet hoe ze de regels moeten interpreteren, laat staan uitvoeren.

Het resultaat? Een chaotisch tafereel waarin niets loopt zoals het zou moeten. Afgesproken deadlines worden gemist, verantwoordelijkheden worden verschoven, en de efficiëntie daalt tot een dieptepunt. Wat overblijft is een organisatie die op papier solide lijkt, maar in werkelijkheid zo wankel is als een kaartenhuis in de wind.

En toch, elk jaar weer, verzamelt dit gezelschap zich opnieuw, vol hoop en goede voornemens. Ze vergaderen, ze stemmen, ze besluiten, en dan... herhaalt de cyclus zich. Het is een tragikomedie die zichzelf blijft herschrijven, een testament aan de kracht van amateurisme.

Zo blijft het amateurisme een blijvende bron van frustratie en een onuitputtelijke bron van verhalen. Misschien is dat wel de echte kracht: het vermogen om ons keer op keer te laten lachen, huilen en ons hoofd in verbijstering te schudden. Want in de chaos van amateurisme vinden we soms de meest pure vormen van menselijkheid.

Het afgelopen weekend was het wederom raak, u heeft het al uitgebreid kunnen lezen in het spoor der kampioenen, op Pippa en op de diverse facebook groepen. Duiven die een week in de mand blijven zitten omdat men te lui of te dom is alles te controleren. Een week zonder eten en drinken voor die atleetjes in de mand, men zou de verantwoordelijken hetzelfde laten meemaken. Manden die door twee amateurs van een te grote hoogte worden gepakt zodat de mand naar één hoek schiet en alle duiven op een stapel liggen. Een chauffeur die door miscommunicatie op een niet afgesproken losplaats staat, en door het rijtijden besluit zich niet mag voegen bij de andere wagens.En dat het niet in hem( maar ook niet in de mensen waar hij contact mee had) opkwam om even een plaatselijke chauffeur te vragen, dus het gezamelijke spel (Wat afgesproken was onder het genot van een bak koffie of een glas wijn) was naar de gallemiezen. In dit zelfde weekend stonden er marathonvluchten op het programma, de deskundigen gaven één konvooi het advies te wachten met lossen, de amateurs wisten beter en losten toch, vele duiven stonden na dagen nog aan de snelwegen met het duimpje omhoog te liften. En wat dacht u van de verantwoordelijke voor de sector 1B, volgens Gerrit Knol de hoofdredacteur van het Spoor de kampioenen heeft "de man" niet eens contact opgenomen met het IWB. De kleinste afdeling ( anno 2024), ooit het middelpunt van de Nederlandse duivensport zal door amateurisme misschien afzakken tot het aantal leden van een gemiddelde vereniging in afdeling 5. Van de 1979 duiven die om 08.30 uur werden gelost te Vichy arriveerden 248 duiven de eerste dag ( 1e duif 1096 mpm en laatste duif die avond 710 mpm) en de laatste prijsduif de volgende ochtend 513 mpm.

 

Terug